Powiedziałam kiedyś o ex: “moja dziewczyna dochodząca, przez dziewięć miesięcy”. Z tym że powiedziałam to na jednym wydechu i przecinek było słychać tylko w mojej głowie.
[Agathé, wyciągnięte z komentarza pod tym wpisem]
Archives for posts with tag: Agathé
Ej, a wiesz, ze w BUW-ie jest już mniej restrykcyjnie? Można wejść z plecakiem (!), rzecz jeszcze parę lat temu… chyba nawet rok temu, nie do pomyślenia. I przy wejściu nie robią już wziernikowania odbytu!
[Agathé]
Mrówkodzik: Rozmawialiśmy potem o tym trochę i doszliśmy do wniosku, że to się mieści w stylistyce operowej. W teatrze raczej nie krzyczy się brawo; W operze – tak. W teatrze się nie buczy; w operze – prędzej.
Agathé: Już rozumiem. To pewnie dlatego opera jest tak popularna wśród pedalstwa i wszelkiego autoramentu drama queens… a może na operach się buczy, bo chodzi tam pedalstwo?
Idę ulicą Bracką ku Jerozolimskim, wczesne popołudnie. Widzę nadchodzącą z naprzeciwka Agathé w towarzystwie jakiejś koleżanki. Śpieszę się, więc podchodzę tylko na chwilę, żeby się przywitać. Agathé próbuje mnie wyminąć, ale ją skutecznie zaczepiam. Wymieniamy pozdrowienia i od razu bieżymy każde w swoją stroną.
Po kilku minutach dostaję w tramwaju smsa od niej:
Widziałam cię kątem sokolego oka. Mignął mi tylko mglisty zarys sylwetki. Dostrzegłam też szczecinę na twarzy. Myślałam, że jakiś żul się do mnie przypierdala i chce drobne:D
[sokole oko jest nawiązaniem do mątek pustynnych kątem plujących]
Kamieniczki stoją na biurku i kurzą się niemożliwie. Ulica stoi w szafie. Ludziki leżą w pudełku.
[Agathé o wykonanej przez siebie z lego Paradzie równości, której obejrzenie gorąco polecam]
Ej, opowiadałam Ci o ulubionej wizji mojej mamy? Że mnie zgwałcono i połamano mi nogi, żebym nie mogła uciec?
Mama ma nową wizję. Cytuję:
Boję, że leżysz gdzieś pokotem… na jakimś przystanku… zwinięta w kłębek… Sama jak pies!
Podobno dlatego codziennie do mnie dzwoni.
Nie spytałam, czy na tym przystanku leżę zgwałcona i z połamanymi nogami, czy to są dwie osobne wizje.
Zobaczyłam wczoraj plakat informujący o panelu dyskusyjnym o przekładzie poezji P. Larkina (prowadzenie: Dehnel i Jarniewicz, https://www.facebook.com/translateit.uw) i oczywiście zerkałam nań jednym okiem (kątem). Rzucił mi się w oczy adres strony internetowej: translateit.waw.pl. Próbowałam go zapamiętać i powtarzałam sobie “translateit”, “translateit”, “translateit” i zastanawiałam się, czy od razu napisać do Ciebie z pytaniem, czy “translateit” to po łacinie i co to znaczy, czy poczekać, aż będę mięć dostęp do netu. Zastanawiałam się dobra minutę, nim dotarło do mnie, ze to “translejt yt”:| Nie jest ze mną dobrze…
Mrówk: Moje życie zmieniła, najpierw na lepsze, bo wydobyła, a potem na gorsze, bo mi się bieguny oddzieliły. Jak w 7 dniach stworzenia. Ciekawe, który teraz mam dzień…
Agathé: Ooo, to oddzieleniu biegunów w 7 dniach stworzenia jest piękne! Pociągniesz tę historię?
Mrówk: Historia ciągnie się sama, chwilami – za mnie. I za mną.
Agathé: Ja już zaczynam się jąkać.
Lotte: To znaczy, że jesteś już blisko prawdy.
Mrówk: Moje samopoczucie określiłbym jako „dół z wglądem”.
Agathé: Piękna jednostka chorobowa!
Mrówk: Inżynieryjna wręcz.
[Agathé doniosła i uprzejmie pozwoliła mi pomieścić na dziku. Pozostawiam ją jako narratora pierwszoosobowego.]
Dostałam dziś w nocy sms-a, którego przeczytałam – jak zwykle przez (pół)sen – jednym okiem. SMS brzmiał:
Czy wiedziałaś o istnieniu Mątek Pustynnych, żyjących w odosobnieniu medytująco-kątem plujących, wymieniających się tchem?
Zrobiłam wielkie oczy (a właściwie wielkie oko, oczywiście sokole) i pomyślałam, że chodzi o jakieś pustynne stworzenia, gryzonio-gado-owady, żyjące w bezruchu w piaszczystych norkach, od czasu do czasu spotykające się i chuchające na siebie (tchnienie) lub plujące lepkim jadem na przechodzące obok potencjalne ofiary. Bardzo mi się spodobało, że autorka wiadomości napisała o tych stworzonkach “medytujące”. Uznałam, że tak sobie żartobliwie zinterpretowała ich bezruch.
*
Kiedy ponownie przeczytałam sms-a, tym razem obojgiem oczu, przekonałam się, że brzmi on następująco:
Czy wiedziałaś o istnieniu Matek Pustyni? Żyjących w odosobnieniu medytująco-kontem plujących? Wymienia się je jednym tchem po Ojcach Pustyni, jakby równie zasłużone były… Niesłychane.
A to jeszcze nie koniec – już wiedziałam, że chodzi o Matki Pustyni, ale nadal myślałam, że są one medytująco-kątem plujące. I że autorka wiadomości napisała “kontem”, bo lubi bawić się głoskami. I sądziłam, że pisząc o spluwaniu kątem chciała wyrazić niechęć do Matek. Że niby to jakieś stare wiedźmy-eremitki, które tylko medytują i od czasu do czasu złośliwie sobie spluną. Kątem.
Agathé: A na cieslakovitzu komplet przedpotopowych odcinków “Doodle Girl”.
Mrówk: Sama jesteś przedpotopowa! One są, powiedzmy, z zeszłego sezonu. Z sezonu naszej młodości.
Dziecięcych (i nie tylko) mniemań ciąg dalszy. Dziś sekcja religijna.
*
Agathé doniosła w komentarzu do poprzednich mniemań, co następuje:
Doszłam do wniosku, że betlęta (Pasterze śpiewają, BETLĘTA klękają) to małe dzieci mieszkające w Betlejem.
Nacudię (Naród niewierny trwoży się, przestrasza, Nacudio nasza, Alleluja!) uznałam za utwór muzyczny, coś w rodzaju rapsodii. Wydawało mi się, że skoro Maryję można nazwać Wieżą z Kości Słoniowej, to Boga można nazwać Walczykiem, Polonezem, Rapsodią lub właśnie Nacudią. (A propos, podobno sporo ludzi śpiewa „Nasturcjo nasza”)
*
Wolf opowiadał kiedyś, że słyszał był, jak w pewnym krakowskim kościele baby śpiewały na godzinkach (w bardzo ładnej skądinąd pieśni):
Między cierniem lilija kruszy chleb smokowi
zamiast: Kruszy łeb smokowi
oraz Chlast w mordę Samsona
zamiast: Plastr miodu Samsona
*
Sam mrówkodzik żywił w dzieciństwie przekonanie, że w kolędzie Wśród nocnej ciszy jest:
Padniemy na twarz przed Tobą, wierząc, żeś jest Podosobą Chleba i Wina.
Myślał, że Podosoba to taka jakby nieco mniej ważna (niż Bóg Ojciec) osoba w trójcy, co mu pasowało do Chrystusa.
Dzieci miewają przekonania. Te czasem biorą się z ich własnej inwencji lub (dys)interpretacji, a czasem ktoś im coś błędnie podrzuci, niechcący czy dla żartu.
*
Znajoma, taka jedna Agata P., wierzyła na przykład latami w to, że ksiądz i lekarz nigdy nie umierają.
*
Kiedyś, jako dość małe dziecko, ta sama Agata P. przekomarzała się z nieco starszym kuzynem.
Ona: Gdzie jest kuchnia?
On: W domu.
Ona: A gdzie jest dom?
On: W Wołominie.
Ona: A gdzie jest Wołomin?
On: W Polsce.
Ona: A Polska?
On: W Europie.
Ona: A Europa?
On: Na Ziemi.
Ona: A co to jest Ziemia?
On: Taka wielka kula.
Ona: A gdzie jest ta kula?
On: W kręgielni!
Były to lata siedemdziesiąte, może osiemdziesiąte. Kręgielni w Polsce nie bywało. I ona tak do wczesnej dorosłości miała przekonanie, że Ziemia to kula w jakiejś tajemniczej kręgielni.
*
Jej mąż za to jako dziecko był przekonany, że ognia nie da się zgasić wrzątkiem.
*
Agathé zaś, słuchając piosenki zimowej Dzieci stawiają bałwana, dorośli stawiają kołnierze, wyobrażała sobie dzieci lepiące ze śniegu bałwana, a dorosłych – lepiących ze śniegu kołnierz.
Mrówk zastanawiał się w rozmowie z Agathé, czy lesbijki mają swoje męskie ksywy tak, jak niektórzy geje mają żeńskie. Lesbijskie męskie musiałyby być równie maczo, co gejowskie żeńskie są przegięte. Zaproponował więc, że Agathé mogłaby mieć ksywę Arnold. A Mrówkodzik – zaproponowała Agathé – Suzanne. Stąd powstał pomysł:
HBO przedstawia propozycję na sezon 2012: serial “Arnold i Suzanne” – poruszająca historia crossgenderowej nieheteronormatywnej interakcji subwersywnych konstruktów psychospołecznych. X-rated. Czyta: Michał Witkowski.
Mrówkodzik i Agathé poznali się dawno, dawno temu, na obozie językowym, a po paru latach spotkali na studiach. W ramach odświeżania starego i wcale nie za bliskiego jeszcze wówczas kontaktu, mrówkodzik zaproponował tonem konwersacyjnym:
- Chodźmy do KFC, zjemy po longerze i będziemy rozmawiać o seksie analnym.
———————————————————-
Przypomniane przez Agathé
[...] poznałam pierwszą w życiu dziewczynę, która przyznała się, ze lubi rimmować swojego faceta. Generalnie chyba heteryczki są zbyt brzydliwe, a heterycy zbyt homoprzestraszeni, żeby się bawić w takie rzeczy, więc byłam pod wrażeniem.
[Agathé]
Agathé doniosła mi, że jest taka wystawa w “Zachęcie”, na której niejaka Goshka Macuga (tak, wiem) prezentuje między innymi różne obelżywe listy nadesłane do Andy Rottenberg, nierzadko pisane tzw. pismem parkinsonowym lub kaligrafią starczą. Zacytowany przez Agathé nagłówek jednej koperty mnie rozwalił:
Bezwstydna Prostytutka
dyrektor gmachu “Zachęty”
krajowa cudzoziemka
żydówa ANDA ROTTENBERG
00-001 Warszawa
—————————————————-
Wystawa wydaje się ciekawa; jest opisana tutaj typowym dla galerii sztuki name-droppingowym tautologicznym bełkotem, więc jeśli czytać, to raczej dla śmiechu. Dowiemy się stamtąd, że Goshka Macuga (tak, wiem):
łączy przeszłe fakty z rzeczywistością i współczesnymi problemami, unaoczniając podobieństwa i zależności, odsłaniając to, co niewidoczne
oraz uprawia własną metodologię pracy,
jak również interesuje się kolekcjami instytucji, w których wystawia.
Co szczególnie ciekawe, w przeciwieństwie do wcześniejszych wystaw Macugi, złożonych z prac o czasami trudno rozpoznawalnych relacjach, prace w Zachęcie wydają się snuć nić jasnych powiązań.
W sumie nie powinno to dziwić, skoro jej wystawy, które nierzadko cechuje oszczędność formalna, składają się z wielu warstw znaczeniowych niełatwych do identyfikacji.
Brzydki zły portal zaskakuje mnie pozytywnie, ale nie w sposób, jaki zamierzyli jego twórcy. Otóż ilekroć coś polubię-to albo się z kimś/czymś zlinkuję, generuje tyleż zgrabne, co wieloznaczne komunikaty. Czytając je czuję się trochę jak kognitywista, który spłodził dziecko po to, by napisać rozprawę o relacjach typu język-umysł-rzeczywistość, śledząc rozwój kompetencji językowych u progenitury.
Uraczył mnie ten portal na przykład takim komunikatem:
[Twoje] Ulubione zajęcia i zainteresowania:
Inne
Vontrompka
Jesień Fetyszysty
Kurczę, trafne to. Zwłaszcza znaczenie tego “Inne”. Pytanie tylko, czy drodzy Vontrompka i Jesień Fetyszysty czują się bardziej zajęciami, czy zainteresowaniami.
Dowiedziałem się też, że Vrublini lubi moją aktywność. Pozostaje mi tylko polubić jego pasywność.
Natomiast Agathé skomentowała także swoje zdjęcie, a ty i Kasia F. lubicie to.
Ktoś jeszcze polubił zmianę na moim profilu. Lub zmiany. Lub czasopisma.
Wooow.
[sms od Agathé]
Śniło mi się, że pedał-konwertyta (konwertyta na hetero), Włoch, mały i brzydki, ubrany w cheeleaderkową obcisłą sukienkę na ramiączka (zza dekoltu wyłaziły mu włochy), posuwał mnie w kiblu przy muzyce z Tarantino, potem na stole, a potem bił mnie fiutem po twarzy i obudziłam się ze spuchniętym, podbitym lewym okiem. Chyba nawiedził mnie inkub…
————————————————-
Agathé, adeptka Safony skądinąd, przebiła tym samym chyba nawet Wiewióra, któremu przez sen inkub poturbował żebro…
Dzisiaj coś lżejszego do słuchania, a może raczej do oglądania, bo muzycznie to okolice niebezpiecznie bliskie Eurowizji.
Za to koleś oblewany czekoladą jest genialnie nieśmiały! Jak robi oczami, nie wie gdzie patrzeć.
A przy piosence Ma asita li parsknąłem śmiechem. No i ci faceci… Ech.
Śpiewa i wygląda bliskowschodni kombinat Arisa.
—————————————————–
Pierwopokazane przez Miśkę U., przypomniane przez Agathé. Podziękowania.
[Agathé doniosła mejlowo, co następuje]
Przegladalam dzis strone sex shopu Secret Place na Prostej i oto, co tam znalazlam:
Raport w sprawie statusu środowiskowego
We-Vibe został zaprojektowany by zminimalizować swój wpływ na środowisko:
• Wolny od żywicy ftalowej
• Neutralny węglowo
• Wolny od ołowiu
• Stosujący się do ROHS
• Stosujący się do WEEE
• C-Tick & REACH
• Przyjazny dla zwierząt
Myśląc o Tobie i o planecie, Twój We-Vibe II jest wolny od ołowiu i żywicy ftalowej i został zbudowany by wytrzymać wiele lat dzięki inteligentnemu akumulatorkowi.
Agathé snuje w mejlu do mrówk refleksje na temat trzech słów, cyt.:
- Płyćwa – to miejscowość na trasie Skierniewice – Lipce Reymontowskie. Dla mnie brzmi jak inwektywa, np. Ty suko jebana, ty ścierwo zapowietrzone, ty płyćwo ty! Lub pejoratywne określenie wstydu żeńskiego – Już same cycki mnie przerażają, a co dopiero płyćwa! – rzekł pedał do pedała.
- Kolcosił straszliwy – fajna nazwa, nie? Jak z Harry’ego Pottera. Wyczaiłam tę roślinkę w arboretum w Rogowie.
- Kłokoczka – ten krzaczek też poznałam w Rogowie. Brzmi jak nazwa jakiegoś übersłodkiego zwierzątka – Hoduję kłokoczki i szynszyle. Lub pieszczotliwa nazwa włochatego wstydu:P
Nie myśl pan też żebyśmy spełniali pederastyę. Nigdy tego nie robiłem i brzydzę się tą skłonnością razem z wielu innymi. Zadowalniamy się całowaniem i wzajemnem ujmowaniem części płciowych. Często drażnienie jest tak wielkie jak to na sobie samym doświadczyłem, że wypływ nasienia następuje skutkiem samych uścisków. Nie zaprzeczam wszakże, iż niektórzy dopuszczają się pederastyi, ci kupują sobie często rozkosz u ludzi którzy się w tym celu udzielają i dochodzą także do przedrażnień, do jakich wielu dochodzi z kobietami.
[list pederasty z 1874, podrzucone przez niezawodną Agathé; całość znajduje się tutaj]
Nadesłane przez czcigodną Agathé:
“Oznaki pederastyi biernéj”
Pederasta bierny powinien być obserwowany 10 do 15 minut w pozycji na kolanach, z piersiami na poduszce, z nogami rozsuniętymi tak, żeby się kolana i pięty nie dotykały. Oznaki pederastyi biernéj są następujące:
- lejkowate wgłębienie kiszki odchodowéj;
- zrównanie promienistych fałd skóry;
- odór z kiszki odchodowéj;
- wprowadzenie palca w kiszkę odchodową nie powoduje kurczenia się ściągacza sphinctera. Ściągacz nie chwyta palca wskazującego;
Najważniejszą oznaką pederastyi biernéj jest osłabienie ściągacza, wskutek czego występuje mimowolne wydzielanie gazów i walanie bielizny.
[źródło: „Gazeta Sądowa Warszawska” z 1889 r., cyt. za fejsbukową stroną Milosc nie wyklucza]
Agathé rozmawia z hrabiną i ordynatową o tym, jak pacjent mógłby zapytać swoją psychiatrę, czy jeździ do pracy kolejką podmiejską:
- Czy jedzie tam pani doktor w elektrycznym wnętrzu żelaznego węża?
-
:: NAJNOWSZE KOMENTARZE ::
