Wprawdzie Włosi z tym Bachem, aaale. Bostridge.
A kantata na śmierć królowej Polski (de nomine) Krystyny Eberhardyny, żony Augusta II.
Libretto marnawe, ale pomieszczam, żeby sobie można było podśpiewywać.
Der Ewigkeit saphirnes Haus
Zieht, Fürstin, deine heitern Blicke
Von unsrer Niedrigkeit zurücke
Und tilgt der Erden Dreckbild aus.
Ein starker Glanz von hundert Sonnen,
Der unsern Tag zur Mitternacht
Und unsre Sonne finster macht,
Hat dein verklärtes Haupt umsponnen.
