Wehwalt mi pokazał hipnotyzującą arię z opery, ponoć napisanej przez Vivaldiego w pieć dni, pt. Tito Manlio w wykonaniu Viviki Genaux pod Biondim z Galantami.
Splender fra ’l cieco orror
il mio bel sol vedrò;
e nell’occaso ancor
sua luce adorerò.
Przez ciemność ślepą i straszną
zaświeci mi piękne słońce;
i jeszcze gdzieś na zachodzie
zachwyci mnie jego światło.
[libretto Matteo Noris, tł. mrówk]
