Wehwalt mi pokazał hipnotyzującą arię z opery, ponoć napisanej przez Vivaldiego w pieć dni, pt. Tito Manlio w wykonaniu Viviki Genaux pod Biondim z Galantami.
Splender fra ’l cieco orror
il mio bel sol vedrò;
e nell’occaso ancor
sua luce adorerò.
Przez ciemność ślepą i straszną
zaświeci mi piękne słońce;
i jeszcze gdzieś na zachodzie
zachwyci mnie jego światło.
[libretto Matteo Noris, tł. mrówk]
Lotte zażyczyła sobie puszczenia jej tego:
I w zachwycie zgoła nieokiełznanym rzekła:
Och, ja muszę, och, pedały zasrane, w dupsko!
————————————-
[Czemu w dupsko akurat, wyjaśniają wcześniejsze wpisy: w dupsko I, w dupsko II i w dupsko III]
Andreas Scholl śpiewa mój ulubiony psalm Vivaldiego Nisi Dominus aedicaverit domum (CXXVII).
Vanum est vobis
ante lucem surgere:
surgite postquam sederitis,
qui manducatis panem doloris.
[psalm 127, Vulgata chyba]
Na próżno wam
wstawać przed świtem:
wstańcie, gdy odpoczniecie,
wy, którzy jecie chleb boleści.
[przekład filologiczny mrówk]
Daremnym jest dla was
wstawać przed świtem,
wysiadywać do późna -
dla was, którzy jecie chleb zapracowany ciężko.
[Biblia Tysiąclecia]
