Archives for posts with tag: buczenie

– Ja buczałam po pierwszym akcie. Ale kulturalnie.

– Musi mnie Pani nauczyć!

– Służę: wydajemy odgłosy „buuuu” nie wrzaskliwie, tylko w jakiejś milej tonacji, i nie przeszkadzamy w ten sposób sąsiadom oddającym się aplauzowi. Nie wywracamy pogardliwie oczami, lekceważąc ich zapał, tylko buczymy konsekwentnie, uśmiechając się zarazem do otoczenia.

 

 

 

– Tak się zastanawiam, czy dla buczących na ministra Glińskiego w filharmonii i innych instytucjach kultury też „nie będzie gwizdów, będą szubienice”?

– A co, myślisz, ze zalegalizują eutanazję?

– Ale że przymusową?

– Gdzie tam przymusową. Skróciliby nam tylko cierpienia. Faktyczne zawieszenie zamiast tkwienia w zawieszeniu.

– A to nie. Na miłosierdzie trzeba sobie zasłużyć.

 

 

 

 

Mrówkodzik: Rozmawialiśmy potem o tym trochę i doszliśmy do wniosku, że to się mieści w stylistyce operowej. W teatrze raczej nie krzyczy się brawo; W operze – tak. W teatrze się nie buczy; w operze – prędzej.

Agathé: Już rozumiem. To pewnie dlatego opera jest tak popularna wśród pedalstwa i wszelkiego autoramentu drama queens… a może na operach się buczy, bo chodzi tam pedalstwo?