Archives for posts with tag: przypadek

– Skoro nie wiadomo, co tym rządzi, istnieje szansa, że rządzi przypadek. Skoro przypadek czasem działa na korzyść – to dlaczego nie miałby pomóc wam?

– Przypadek ponoć pomaga tylko umysłom przygotowanym. Tak twierdził Paskal. Mam ochotę założyć, że miał rację.

– I potem nazwano jego imieniem ułomny system programowania głupich maszyn…  W sumie to może zadziałać.

 

 

kurtyna

 

 

 

 

 

 

[Słówka dnia ze słownika internetowego, tłumaczenie od góry:

wieniec, Polak, cześć/zbawienie, srom, grom, kurtyna]

– Nie wiem, po czym jest gorszy kac moralny: po mądrym czy po ładnym.

– Jak to?

– No, jak się obudzisz z mądrym, ale brzydkim, czy ładnym, ale głupim.

– A to tylko takie opcje są do wyboru?

– Zwykle tak. Chociaż pewnie mógłby też być ładny i mądry?

– Taki to mógłby nie zechcieć zostać na noc…

– Chwilę po tym, jak skończyliśmy oględziny naszej gwiazdy betlejemskiej, usiadłem do komputera i zamieściłem wpis o euforii. I przyszła mi na myśl euforbia, takie słowo. Pamiętałem, że jest taka roślina, ale nie mogłem sobie przypomnieć za cholerę która to. Wpisałem do internetu, wyskoczył wilczomlecz. Czytam, że występuje w wielu odmianach: jest odmiana pospolita w Polsce, którą wiele razy nadłamywałem, żeby wyciekł mlecz z nazwy (ponoć trujący). Jest wilczomlecz opasły, który wygląda jak wielka zielona purchawa. Jest wilczomlecz błotny, lancetowaty, migdałolistny. I wreszcie jest wilczomlecz nadobny, kwiat doniczkowy popularny w okresie bożonarodzeniowym, powszechnie znany pod nazwą… Gwiazda betlejemska.

– Łoo.

– I teraz nie wiem, czy to taki kosmiczny zbieg okoliczności, że akurat na niego trafiłem przez skojarzenie z euforią, czy gdzieś w głębi pamiętałem, że wilczomlecz, o którym wiele razy czytałem i rozmawiałem z Mmm, to po łacinie euphorbia i mózg mi to podsunął.

– Ty jednak jesteś dość przerażający.

– Kto?

– Ty.

– Sama serotonina to chyba nie szczęście, tylko euforia?

– Euforia to szczęście tych, których szczęście nie zależy od szczęścia.

– Czepiasz się czy ci przykro?

– Wyrażam krytykę i jednocześnie żal z jej powodu.

– To chyba jeden z tych rzadkich przypadków, gdy żal jest objawem dystansu.

– Mogę się przysiąść?

                                          – Możesz.

                                                            – Nie chciałbym przeszkadzać.

Sam siedzisz?

                           – Jakoś wyszło.

                                                     – A to źle czy dobrze?

– Jak wolisz.

                      – Jak ty wolisz. Mi jest wszystko jedno.

– Nie chciałbym się narzucać…

                                                       – To się nie narzucaj.

Kilkukrotnie przy różnych okazjach przychodził mi dziś do głowy Josif Brodski. Chyba z tego głównie powodu sięgnąłem po obiedzie po znakomitą antologię rosyjskiej poezji samizdatowej w wyborze i przekładzie Jerzego Czecha. W przedmowie tłumacz wspomina: „Czytelnik z pewnością dostrzeże u mnie brak czołobitności wobec Josifa Brodskiego. Istotnie, moim celem, co prawda ubocznym, było wykazanie, że nieoficjalna poezja rosyjska to nie tylko Brodski, i że on sam też nie zawsze był taki, jak, się go u nas przedstawia.” Zerkam do spisu treści, żeby zobaczyć, jakie wiersze Brodskiego znalazły się w antologii; wymieniono w nim dwa utwory poprzedzone krótkim wprowadzeniem:

 

Josif Brodski (1940-1996) / 217

*** / 221

Przedstawienie / 222

 

Zaglądam więc na stronę 221. A tam pusto. Niewydrukowana. To znaczy pagina dolna jest, brakuje „tylko” treści. Następny utwór, na 222, jest. W tytule do wstępu poprzedzającego wiersze Brodskiego, nazwisko poety napisane jest Josif Бrodski. Dopiero po paru godzinach, powróciwszy do tego rozdziału, dostrzegam, że napisane jest dobrze, Brodski, ale kawałek litery się nie dodrukował.

Wybór fraz, po których w ostatnich dwóch tygodniach trafiano – głównie przypadkowo, jak widać – na mrówkodzika.

 

sonet szekspira najsmutniejszy

złote myśli stuła

poprawna nazwa tzw rzygownika

gry rodzenie i ruchanie

„golenie głowy” rekonstrukcje historryczne

zupa czernina wiersze

jak powstaje dziecko przez ruchanie

kurczenie penisa po amfetaminie

kokieteria a rebours co to

śpiewaczka operowa łódż matka aldony orłowskiej

co w slangu gejowskim znaczy róża ?

kot z herbu pruszkowa

mloda i dziadek daje odbyt i sra

– Tak różny, a tak podobny.

– No. To nie takie proste.

– Ale chemia jest, wbrew rozsądkowi. U mnie.

– U mnie tak prawie zawsze. Rassudok moj izniemogajet.

– Wytnij!

Mam taką ksiażkę: Król mrówek Herberta. Proza poetycka układająca się w minieseje na tematy mitologiczne, zwykle o mitach mniej znanych albo ich mniej popularnych wersjach, interpretacjach.

Nie kupiłem tego, tylko pożyczyłem od Agnieszki, przyjaciółki z późnego liceum i studiów. I można powiedzieć, że mi ta książka została. Nie dałem rady jej odnieść rodzicom Agnieszki. Raz tylko widziałem jej matkę – uderzyło mnie, jak jej córka była do niej podobna. Ona też nigdy przedtem mnie nie widziała. Spojrzała na mnie, powiedziała do mnie po imieniu i oboje zaczęliśmy płakać.

Zostawiłem więc książkę sobie. Ostatnio czytałem ją dość dawno temu. Od kilku lat nie zaglądałem do niej nawet. Zabierałem ją ze sobą przy każdej przeprowadzce, ale bez otwierania.

Niedawno znajoma opowiedziała mi o wrażeniu, jakie zrobił na niej pierwszy utwór z tego tomu – o Hermesie, Eurydyce i Orfeuszu, ale widzianych inaczej. Postanowiłem zajrzeć do Króla mrówek i przypomnieć sobie, jak to dokładnie było.

Otworzywszy książkę, znalazłem w niej niedużą kopertę z nadrukiem GALERIA FITNESS CLUB TURBOO. Kiedyś były w niej zaproszenia na sylwestra w tym nieistniejącym już od ładnych paru lat klubie. Obok nadruku przybity ex libris mojego ówczesnego faceta, z pewnością dla żartu, a po lewej napisane niestarannie moją ręką:

Xanax 1mg, zacznij od ¼ tabl.

W środku kilka charakterystycznych fioletowych tabletek.

*

Chowam kopertę z powrotem do książki.