Archives for posts with tag: solidarność

Coś nas podkusiło, żeby wrócić do domu późnopopołudniowym spacerem przez Nowy Świat, Krakowskie Przedmieście, Stare i Nowe Miasto. Idziemy.

Jakoś przed Bristolem pierwsza wystawa, jakby fragment torów kolejowych oklejony jakimiś brudnymi szmatami. Z opisu dowiadujemy się, że to szeroko pojęte Gloria Victis, i to pod patronatem podsekretarz stanu w MKiDN Wandy Zwinogrodzkiej (dobrze, że nie pod honorowym patronatem pani Joli z sekretariatu albo pana Edka z administracji). Parę kroków dalej kolejna wystawa, tym razem większa i bardziej błyszcząca, a zatem niewątpliwie znacznie bardziej atrakcyjna, coś o setnej rocznicy niepodległości, choć stylistyką glamouru z lat dziewięćdziesiątych pasowałaby raczej do trzydziestolecia transformacji. Niedaleko, po drugiej stronie ulicy, wystawa pod tytułem SOLIDARNI, trochę dziwnym, skoro poświęcona jest bynajmniej nie latom 80., tylko Marcowi ’68. Tablice pamiątkowe i krzyże z brzóz pod pałacem namiestnikowskim, klasyka. A zaraz dalszy ciąg wystawy niepodległościowej.

Kiedy myślimy, że już starczy tych wystaw, to przed Świętą Anną jeszcze spora wystawa o Janie Pawle II, dziwny tunel, na zewnątrz biały, wewnątrz czerwony, jakby jakaś macica Matki Polki, z której dobiegają sakramentalne słowa „…ziemi. Tej ziemi!”.

Zbliżamy się do Zamku królewskiego. Znad naszych głów dobiega jakiś furgot, hurgot.

– A to co znowu za dźwięk?

– Helikopter leci, patrz, tam.

– Uff. Bo już myślałem, że to z Zamku nadają odgłosy hitlerowskich nalotów…

W rozmowie o koncepcji mafii gejowskiej lansowanej przez pewnego księdza:

– Oczywiście, między gejami pojawia się czasem rodzaj solidarności. Ale jest to za mało… ś c i s ł e, żeby nazwać to mafią. 

Hrabina Roletti, Jovanka Krajstova, ordynatowa Podtworecka i Kottblum Hanna stoją i rozmawiają. Zbliża się były hrabiny, osobnik niesympatyczny. Wszystkie damy udają, że go nie widzą, może tylko Jovanka wita się z rozpędu.

Po chwili, konfidencjonalnym tonem, Kottblum Hanna szepce hrabinie do jednego ucha:

Ale się postarzał”,

a ordynatowa do drugiego:

Faktycznie, ma okropny tyłek”.

Hrabina – wzruszona – tuli je do piersi.