Archives for category: scenka rodzajowa

– „Jak tam wknd?” – pisze do mnie. Nie wiedzieć czemu, wypadły mu aż trzy „e”.

– E-e-e? Może akurat siedział w toalecie i mu wypadło.

 

– W ulotce piszą, że przy stosowaniu acyklowiru i cymetydyny trzeba zachować ostrożność…

– E tam, to pewnie z ich strony zwykłe dmuchanie na zimno.

 

 

– Siostra Faustyna, gdy chora przebywała w szpitalu, po cichu chrzciła leżących tam nieprzytomnych Żydów.

– Fajnie mają ci katolicy…

– Dlaczego?

– Żaden rabin nie mógłby na podobnej zasadzie odprawić jej bat micwy, bo to wymaga czynnego udziału wiernej, a chrzest nie…

– Ale pozostawałoby mu obrzezanie…

– Będąc rodzicem, też możesz czuć się spełniony. Dumny z tego, że wychowałeś dziecko.

– Rodzic dumny z tego, jak wychował dziecko, jest jak strażak dumny z tego, że ugasił wzniecony przez siebie pożar.

 

– Ty, a czemu tego Bacha oznacza się skrótem BWV?

– Bo BWC nie licowałoby z powagą jego twórczości.

– O, zobacz, obok dużych flamingów są małe! Takie jeszcze niewybarwione.

– Taaa, niewybarwione. Małe, czarne, z krótkimi nogami i małym szpiczastym dziobem. Na dodatek innego gatunku.

– Aha!

– Co „aha”?

– Przyszli.

– Kto przyszedł?

– Bóg seksu.

– A z kim?

– Jak to z kim? Z aniołem zagłady!

– Co się czepiasz? Jest piękny!

– Zdania zaczynające się od „jest” zawsze wydawały mi się podejrzane.

– Czekam na ogłoszenie, że szukają nowego Viollet-le-Duca. Będę aplikował – mam fajne pomysły! Zobaczycie będzie jeszcze ciekawiej i oryginalniej!

–  Szkoda, że nie mogą zatrudnić Corbusiera. Zaprojektowałby im betonowy klocek pod wezwaniem św. Modulora na słupach z płaskim dachem, który by przeciekał, a ludzie powyżej 183 cm wzrostu nie mieściliby się w środku. Taka maszyna do modlenia.

 

– Ona nie jest transseksualna.

– To jaka? Transgatunkowa?

– Transbiotyczna. Fuzja materii ożywionej z nieożywioną. Skrzyżowanie kobiety z czołgiem.

– Jakie masz plany na weekend?

– Same trudy. Studia, potem na ślub i dalej na wesele. Chwilę spędzę w domu rodzinnym, a potem wracam.

– To ambitny plan!

– Już mi się nie chce. Ale nie przejmuję się tym, bo już wcześniej mi się nie chciało.

– Wiesz, jak wyglądała ta jego żona, co właśnie zmarła?

– Pojęcia nie mam. Wpiszę w Google grafika.

– I co?

– Nadal nie wiem. Wyskakują tylko jego zdjęcia z kochanką…

– Mówi się, że po stosunku każde zwierzę jest smutne.

– Nieprawda. Zakochane można poznać po tym, że nie jest.

– Albo że jest podwójnie.

 

Quid sum tibi responsurus,
actu vilis, corde durus?
Quid rependam amatori,
qui elegit pro me mori,
ne dupla morte morerer.

[Arnulf z Lowanium (?)]

Cóż ci mogę odpowiedzieć
podły w czynach, z twardym sercem,
Jak za miłość ci odpłacę,
Skoro życie za mnie dałeś,
Bym podwójną okpił śmierć.

[tł. mrówkodzik]

– Partytura Billy’ego Budda jest jakaś taka dziurawa. Jak firanka i to jeszcze pogryziona przez mole.

– Ale to firanka od oficjalnego dostawcy jej królewskiej mości nader miłościwie mu panującej Elżbiety „Hajlowałam za młodu” II.

– Więc może to pozostałe corgi mu pogryzły nuty?

– A wiesz, że on to dziergał przez półtora roku?

– Z czego pewnie rok zajęło mu przebrnięcie przez opowiadanie Melville’a…

– W ciągu ostatniego miesiąca byłem na dwóch koncertach popowych. Wszystkich dwóch w moim życiu. Czy to już jest kryzys wieku średniego?

– A to jacyś nowi, supermodni wykonawcy?

– Nie, raczej tacy, co ich słuchałem 15–20 lat temu.

– Hm, to nie. Najwyraźniej kryzys wieku średniego przeskoczyłeś i od razu popadłeś w gerontofonię.  

– Czy to określenie na dziadowski gust do muzyki?

– Raczej na patologiczną nostalgię audialną. Ale w sumie to tak.

 

– Byłem kiedyś na sztuce po portugalsku.

– Dlaczego?!

– Bo znajomy Portugalczyk mnie zabrał.

– A wiedział, że nie mówisz po portugalsku?

– Wiedział.

– Najwyraźniej chciał ci przez to powiedzieć, że nie na rozmowach z tobą mu zależy…

– Słyszałem, jak jaśnie pani  chwali się, że nosi najstarsze nazwisko na świecie.

– Pasowałoby to do wieku zawodu, jaki wykonuje.

 

– W „Wyborczej” piszą, że ludzie kultury wspierają strajk nauczycieli.

– Super, że wspierają. Teraz tylko czekać na tradycyjną publikację listu otwartego ludzi kultury w sprawie.

– Wystosowanego przez osoby, których zasadniczym wkładem w kulturę jest produkcja różnego rodzaju listów protestu i poparcia.

– Żeby mogli się pod nimi podpisać w sąsiedztwie tych, którzy naprawdę coś tworzą.

– Myślę, że w uznaniu ich zasług organizatorskich należy zakwalifikować taki list jako pełnoprawny gatunek literacki. I wyróżniać nagrodą w kategorii „epistolografia zaangażowana”.

– Mogłoby ją przyznawać Biuro Enuncjacji Aspirujących Twórców Artystycznych.

– We współpracy z Centrum Heroizmu Medialnego i Edycji Listów.

– ID znowu wydaje jakieś kuriozalne orzeczenie.

– Jakie id? Freudowskie id?

– Nie, Izba Dyscyplinarna SN.

– Freudowskie też pasuje. „Id […] działa na zasadzie impulsów i natychmiastowej gratyfikacji zaspokojenia potrzeb […] nie posiada żadnej wiedzy o rzeczywistości obiektywnej.”

 

 

– A ty czemu nie klaszczesz?

– Ja już nie muszę. Już się popłakałem.